Natuurwezens bestaan echt en je kunt ook met ze communiceren

Over het bestaan van natuurwezens heb ik nooit getwijfeld. En nu eindelijk is de tijd rijp dat ik dit gewoon kan zeggen. Toen ik 5 was, tekende ik heel veel kabouters en feeën en als iemand dan zei: ''ze bestaan niet". Dat antwoordde ik: '' Dan besta ik zeker ook niet". In dit leven ben ik een mens, en tegelijkertijd ook een natuurwezen in een menselijk omhulsel. Ook in vorige levens kunnen we vuurwezen, waternimf, kabouter, elf of nog een ander wezen geweest zijn. 

 tekening van mijzelf uit 1969

De kabouter in mijn huis: ''Ik struikel in je kamer, er ligt allemaal papieren muziek op de grond. Jij moet opruimen".

Natuurwezens geven me vaak boodschappen door. Ze zijn altijd eerlijk, zuiver en helder, soms met humor en veel vrolijkheid. Kabouters hebben nog nooit de afwas voor me gedaan. Op energetisch niveau doen ze wel degelijk veel opruimwerk voor de mensen. Maar dit keer moest ik opruimen: de kabouter had gelijk, mijn vloer lag bezaaid met bladmuziek.    

De ijzerkoningin heeft een heel andere boodschap voor me: ernstig, dramatisch, zeer wijs en wereldomvattend: 'Ik houd van jou, omdat je komt om mij te bevrijden. Jij bent een deel van mij, alle vrouwen zijn deel van mij, want ze hebben mij in hun bloed. Alle mannen zijn deel van mij, want ze hebben mij in hun bloed. Met alleen mannelijk ijzer op aarde, is iedereen zichzelf kwijt. De vrouw denkt dat ze minder is, en gaat treuren, de man denkt dat ie meer is en gaat vechten. En sommige vrouwen doen als een man en sommige mannen doen als een vrouw. Ik als ijzerkoningin wil gezien worden, terugkomen naar de aarde en weer gaan regeren, samen met mijn man.  Maak jij die situatie voor me klaar?"

In 2003, na een val met mijn fiets, lag ik s'nachts in bed. Ineens zag ik vier dunne knokige mannetjes bij mijn bed. Ik vroeg spontaan in mijn gedachten: " Wat komen jullie doen ?''. En ze vertelden me dat ze mijn bot kwamen repareren, want door de val was mijn kaak gekneusd. Dit was mijn eerste bewuste waarneming van natuurwezens. Daarna ging de ontwikkeling snel. Ik begon met ontdekken van kabouters en elfen. Toen kwamen de luchtwezens en de waternimfen. Vervolgens ook wezens die bij de metalen horen. Een van mijn specialiteiten is communiceren met de ijzerwezens, deze bijzondere band heb ik met hen ontwikkeld door mijn eigen voortdurende ijzergebrek. Toen kwamen ook de koper- en goudwezens, de kristal- en steenwezens. De wezens die ik ging waarnemen werden steeds groter, tot de bewakers van de aarde aan toe die heel lang zijn. Grenzen zijn er niet, steeds komen nieuwe wezens op mijn pad. Het is een hele leuke en boeiende ontdekkingstocht die nauwelijks na te vertellen is en ook nooit meer zal stoppen.

 

                                        

              

Veel mensen hebben de wens om zelf natuurwezens waar te nemen. Dat vind ik fantastisch. Een aantal zaken in jezelf moet je echter wel op orde hebben om verbinding te kunnen maken met deze subtiele energieen:

  • je kunt waarnemen met je intuïtie, je gevoel is goed ontwikkeld, je vertrouwt je gevoel
  • je hebt een diepe verbinding met de natuur
  • je hebt verbinding met de stilte, je bent in verbinding met je lichaam en in verbinding met je hart
  • je voelt/weet/beseft heel goed dat er meer is dan de dingen die je kunt waarnemen met je fysieke lichaam
  • je bent los van belemmerende overtuigingen  

En hoe nemen de natuurwezens ons als mens waar?  En hoe gaat de communicatie tussen mens en natuurwezen? Ze hebben mij verteld dat ze mijn fysieke lichaam niet zien, ze zien wel mijn aura en ook mijn uitstraling om mijn aura heen. Ze communiceren via beelden, ze beleven de wereld dus in beelden, net als dieren. Die beelden zenden ze naar mij, die ik dan oppik met mijn gevoel. Mijn gevoel kan dat vliegensvlug omzetten in woorden die dan via mijn pen op papier komen. Ik schrijf dus met mijn gevoel. Mijn denken begrijpt pas later als ik zelf lees wat ik geschreven heb, wat ze me hebben verteld.     

In een workshops kun je leren op deze manier te communiceren en kennis te maken met deze uitermate boeiende wereld en ook de samenwerking met de wezens te vergroten. Ze zitten te popelen.